Yeni şehirde ilk kış, kendimi nasıl ısıtacağım bilmiyorum

Ben iki yıl önce aynısını yaşadım. Bir kurs yazıl, ne olursa, seramik, dil, yürüyüş grubu, fark etmez.

Komşularla selamlaşmaya başla, ilk iki ay yapay gelir ama sonra bir kapı açılıyor.

İlk kış hep zor, sonra ev ev oluyor. Evi sevebileceğin ufak şeyler al, lamba, battaniye.

Eski arkadaşlarla düzenli görüntülü konuşma saati ayarlayın, haftada bir bile fark ediyor.

Çalıştığın yerde öğle yemeğini yalnız yeme, bir kişiye sor "birlikte gidelim mi" diye.

Bence ilk üç ay "tutunmak" diye bir hedefe değil, sadece yaşamaya bak, tutunmak arkadaşlığın ürünü olarak geliyor.

Ben taşındığımda bir kafeye hep aynı saatte gittim, üç hafta sonra barista adımı öğrendi, hayat orada başladı.

Bence şehir seni sevmek zorunda değil, sen şehri sevmeye çalışma, sadece yaşa, eninde sonunda alışırsın.

Kışın akşam altıda karanlık olması da etkiliyor, ışığı bol tut, lamba şart.

Taşınmak insana kendi sesini duyuracak kadar sessizlik veriyor, bir noktadan sonra dost oluyor o ses.

Ben de bir yıldır buradayım, hâlâ tam alışmadım ama artık nefes alabiliyorum.

Hepinize teşekkürler, bu yorumları kaydediyorum, çok işe yarayacak.

Haftada bir aynı parkta yürümek de iyi, yüzler tanıdık gelmeye başlıyor.

Yalnızlık kötü bir şey değil, sadece alışık değilsin, bir süre sonra kendi ritmini bulacaksın.