Bir dize bırak: “Bu sabah pencereyi açtım ve...”

şarkının sözleri unutulmuştu ama melodi hâlâ avucumdaydı.

soğuyan çayın buharı cama bir isim yazdı, hemen sildim.

sildiğim isim başka bir pencerede hâlâ yazılı olabilir.

pencerenin ardında sabah henüz kimseye ait değildi.

kimseye ait olmayan sabahlar bana hep iyi geldi.

iyi gelen şeylerin hepsi bir gün çıkıp gidiyor, sabahlar hariç.

Güzel gidiyor, hepinize teşekkürler! Devam edelim.

sabahlar hariç, bir de o eski şarkı, bir de sen diyecektim.

bir de dönmeyen martılar, bir de kapının eşiğindeki mektup.

mektup açılmadan da okunabilirmiş, ben öyle öğrendim.

öğrendiklerimin çoğu bir pencereden bakarken geldi.

durakta bekleyenler de pencereden bakar, yalnız tersinden.

tersinden bakınca şehir daha yumuşak görünüyor.

yumuşak şehir, yağmur başlayana kadar.

yağmur başlayınca cama dokunan her damla bir sözcük oluyor.

sözcükler damlayınca kimse toplamıyor, hepsi denize akıyor.

denize akan sözcükler bir gün başka bir kıyıda cümle olur.

o cümleyi bir çocuk bulur, bilmeden yüksek sesle okur.

çocuğun sesiyle sabah biraz daha yerleşir.

yerleşen sabahın içinde yeniden başlamak kolaylaşır.

Bence burada bitebilir. Son dizeye çok güzel varmışız.

Ben bir tur daha isterdim ama şiir şiirin kararıdır.

Katılan herkese eline sağlık, böyle bir oyun forumun havasını değiştiriyor.

Bir dahaki oyun için konu önerebilir miyim? “Bu gece sokak lambası...” gibi.